آپدیت سالانه

احساس میکنم هردفه میام یه پست جدید مینویسم خیلی جوگیر و اینا میگم من به نویسندگی برگشتم و فلان و بیسار بعد میام میبینم یه سال شد و هیچ ننوشتم. نیاز دارم یکی بیاد ماهی یه بار توی تلگرامی، اینستاگرامی بهم بگه پستت کو :))

انی ویز. ساعت الان پنج صبحه و من روزهای سختی رو میگذرونم. زندگیم مثل آهنگ Happy when I'm Sad آلبوم جدید جوناس برادرزه، سعی میکنم نگم چقد گه که بقیه فکر کنن چقدر خوب. میگن مهاجرت مثل یه دبلیو W میمونه، اولش میای کلی جوگیر و خوشحال و اینا بعد شروع میکنی پایین رفتن چون میبینی که آسمون همه جا آبیه، حالا بعضی جاها ابی تر ولی خب نهایتا یه رنگه و آدمها همه گهن و زندگی کلا مفهومی نداره. بعد یکم اوضاع بهتر میشه و کار خوب پیدا میکنی و موفق میشی ولی بعدش فکر کنم باز کرایسس وجودی پیدا میکنی و دوباره میری پایین تا اینکه نهایتا زندگیت ثابت میشه و یو مید ایت. من نمیدونم الان در قعر اولم یا دوم، فکر کردم قعر اولم پارسال بود که خیلی نژادپرستی این شهری که توشم تو ذوقم زد منم کم کتاب ضد نژادپرستی نمیخوندم، و کلا به موضع تنفر از ادمهای سفید روی آوردم :))) هنوزم وقتی میرم یه پارکی، جمعی، برنامه ای که اکثرشون سفیدن کلی احساس معذب بودن میکنم که اه. ولی الان دارم به این نتیجه میرسم که فقط داشتم سیر سقوطی رو طی میکردم و حقیقتا به اون ته اول دبلیو نرسیدم. یکی دو ماهیه که اوضاع جسمیم مناسب نیست و هی بدتر میشه، منم نه که از روانی هم خیلی عالی بودم، از اونور هم پایین میرم. یکم مسخره ست که همه سیزنال دیس اوردشون زمستون اود میکنه مال من تابستون.

فکر میکنم مهاجرت کلا "این چه گهی بود خوردم" عظیمی توشه، که هرکس خوش شانش باشه بعد بیست سال مثلا میگه خوب گهی خوردم وگرنه تا آخر عمر این چه گهش بودم خوردم همراه آدم هست. در این سال سوم از بیست سال من هیچ ایده ای ندارم که توی کدوم دستم. از یه طرف کاملا آگاه و واقفم به این که موندن واسه من گزینه ای نبود، از طرف الان میبینم که به عنوان یه خارجی حتی توی مهاجرپذیرترین کشور دنیا نهایتا یه خارجی ام. ناگفته نماند که شهر من گه و کوچیکه ولی خب. الان شرایط اینه دیگه. اون روز یه توییت دیدم راجع به مهاجرت و سختی دوست واقعی پیدا کردن و هولی شت، من توی همون مملکت که ینی جزوش بودم اینقدر پارانویا و عدم اطمینان داشتم که بیست و خورده ای سال طول کشید به دو تا ادم اعتماد کنم، حالا بیا باقالی های اینجا رو بار کن. تا یه مدت کمی پیش اصلا برام مهم نبود، چون بیرون میخواستم برم ادم بود حرف میخواستم بزنم خدا اسکایپ رو شکر، ولی جدیدا توی موقعیت هستم که هی اذیت میشم که "دوست" ندارم. کسی که هی پیام بده، بیرون الکی بریم، حرف الکی بزنیم و کلا باشیم. اصلا نمیتونم تصور کنم همچین ادمی رو اینجا پیدا کنم، ولی از یونیورس خواهشمندم اگه امکانش هست مددی برسونه.