آنچه باید درباره Cherry Wine - Live بدانید

خیلی از زندگیم رو به جای حال، توی گذشته یا آینده غرق بودم. شب‌ها نمیتونستم و نمیتونم بخوابم چون همش به چیزهایی که ممکنه اتفاق بیافته و کارهایی که من باید‌ بکنم تا اتفاق بیافتن فکر میکنم. به نامعلوم‌هایی با صدها متغییر که هرچقدر هم من درست و روی نقشه پیش برم، تاثیرم روی اتفاق افتادنشون یک صدم درصد هم نیست. استرس و انگزایتی‌م همش از آینده میاد.
ولی گذشته، وای بر گذشته. بعضی روزا بوی توی هوا، یه فریم که از چشمم میگذره، یا به لطف اینترنت یه پست یا استوری اینستا میندازتم توی اقیانوس نوستالژی. بدترین دشمن آدم همین نوستالژی‌ه ها! سختمه یادم بیاد چرا تک تک این ادم‌ها رو کنار گذاشتم و چه موقعیت‌های باعث تصمیم‌هام شدن. به غیرمنطقی‌ترین شرایط ممکن که اگه توشون بودم احتمالا خودمو میکشتم حسودی میکنم! فقط به این فکر میکنم که چرا من به اندازه کافی خوب نبودم، چرا من اون زندگی رو ندارم، چرا و چرا و چرا. خیلی سخته یادم بیاد دارم آرزوی ده‌ سال پیشم رو زندگی میکنم، به همین سادگی. سختمه حسرت نخورم و بیشتر نخوام. کاش میتونستم این دو قسمت مغزمو خاموش کنم یا بندازم بیرون، و لذت ببرم از این خونه، از این گربه‌ها، از این یار، از این ماشین، از این شهر، از این اقیانوس، از این درخت‌ها، از این هوا، از این کشور. نمیدونم چطور باید قبول کنم گذشته تموم شده، و من فقط یه نفر بودم و همه چیز تقصیر من نیست. سختمه روی همه اتفاق‌های دیگه که میتونستم بیافته آبسس نکنم و هی نگم اگه این میشد، اگه اونکارو میکردم، اگه… . هی میگردم ببینم این حسرت از کجا میاد، هی میگردم و هی پیدا نمیکنم.

گوش کردن به آهنگ

خیلی از زندگیم رو به جای حال، توی گذشته یا آینده غرق بودم. شب‌ها نمیتونستم و نمیتونم بخوابم چون همش به چیزهایی که ممکنه اتفاق بیافته و کارهایی که من باید‌ بکنم تا اتفاق بیافتن فکر میکنم. به نامعلوم‌هایی با صدها متغییر که هرچقدر هم من درست و روی نقشه پیش برم، تاثیرم روی اتفاق افتادنشون یک صدم درصد هم نیست. استرس و انگزایتی‌م همش از آینده میاد.
ولی گذشته، وای بر گذشته. بعضی روزا بوی توی هوا، یه فریم که از چشمم میگذره، یا به لطف اینترنت یه پست یا استوری اینستا میندازتم توی اقیانوس نوستالژی. بدترین دشمن آدم همین نوستالژی‌ه ها! سختمه یادم بیاد چرا تک تک این ادم‌ها رو کنار گذاشتم و چه موقعیت‌های باعث تصمیم‌هام شدن. به غیرمنطقی‌ترین شرایط ممکن که اگه توشون بودم احتمالا خودمو میکشتم حسودی میکنم! فقط به این فکر میکنم که چرا من به اندازه کافی خوب نبودم، چرا من اون زندگی رو ندارم، چرا و چرا و چرا. خیلی سخته یادم بیاد دارم آرزوی ده‌ سال پیشم رو زندگی میکنم، به همین سادگی. سختمه حسرت نخورم و بیشتر نخوام. کاش میتونستم این دو قسمت مغزمو خاموش کنم یا بندازم بیرون، و لذت ببرم از این خونه، از این گربه‌ها، از این یار، از این ماشین، از این شهر، از این اقیانوس، از این درخت‌ها، از این هوا، از این کشور. نمیدونم چطور باید قبول کنم گذشته تموم شده، و من فقط یه نفر بودم و همه چیز تقصیر من نیست. سختمه روی همه اتفاق‌های دیگه که میتونستم بیافته آبسس نکنم و هی نگم اگه این میشد، اگه اونکارو میکردم، اگه… . هی میگردم ببینم این حسرت از کجا میاد، هی میگردم و هی پیدا نمیکنم.

گوش کردن به آهنگ