Falling؛ روایت کامل

از واضح‌ترین‌ خاطرات کودکیم روز اول مدرسه‌ی جدید توی اهوازه وقتی ۸-۹ساله بودم، و با پوست روشن‌تر از بقیه و مامان بابای دکتر و از تهران اومده توی حیاط مدرسه میدویدم و بقیه دنبالم چون کی نمیخواد با دختر جدید مدرسه دوست باشه. دو ماه پیش وقتی دانشگاهم تموم‌ شد به این فکر‌ میکردم که چی شد من از اون “محبوبیت” به کسی رسیدم که با هیچ کدوم از هم‌دانشگاهی‌هاش نه تنها دوست نیست بلکه نصفشون‌ باهاش دشمنی غیرقابل توصیفی دارن.

اور انالیز خودم به نتیجه‌ی جالبی رسید؛ تمام دوران تحصیلم در ایران من ساکت بودم. دوست نداشتم به کسی نزدیک بشم، یا با همه حرف بزنم، چون بدم میومد از دختر جدید بودن و رفتن از اون مدرسه و همه دوستای پشت‌ سر گذاشته شده. و معمولا طبیعت ما انسانها میخواد رازها رو کشف کنه، نه؟ خود من تمام کراش‌های دوران تحصیلم دخترهای ساکتی بودن که نمیشد به راحتی سر و تهشون رو دراورد. چیزی که توی این چهارسال دانشگاهم تغییر کرد همین مرموزیت بود، اون عدم اعتماد به نفس که باعث میشد بشینم ته کلاس و زیر میز کتاب بخونم. الان دیگه باید خودمو نشون میدادم، و برعکس همه اشغال‌های پرافاده و پولداری که این چهارسال هم‌کلاسیم بودن من یه گوله استرس و اضطراب بودم که چاره‌ای نداشتم جز بهتر بودن، جواب سوال استادو دادن، نمره بالا گرفتن و هرکاری که بود کردن تا نشون بدم منم حق دارم زندگی بهتری داشته باشم. هیشکی از بچه “زرنگ” کلاس خوشش نمیاد که با استاد گرم میگیره و بعد از کلاس میمونه دانشگاه و اخر هفته نمیاد بیرون مست کنه. تیپیکال‌تر از این؟ بعد مثلا همین رفتار کلاسو تعمیم بده به زندگی؛ دختری که برای خوشگلی لباس تنگ نمیپوشه، سالی یه بار ارایش میکنه، ادا اطفار به اندازه کافی نداره، وقتی کسی جلوش جوک جنسیتی یا نژادی یا هوموفوبیک‌ میگه نه تنها نمیخنده بلکه میگه چیش خنده‌دار‌ بود و وارد هر بحث چرت و پرتی نمیشه.

اینا توی نوشته خیلی به‌نظر کول و قابل افتخار میاد، تا وقتی که نگاه میکنی میبینی عجب زندگی تنهاییه. عجب استاندارهای بالایی دارم برای خودم و گذاشتم برای بقیه، و حاضر نیستم کوتاه بیام و ادم‌هایی که این اساس رو ندارن رو در هیچ وجهی بپذیرم. بابام یه بار داشت بهم نصیحت واسه رابطه میداد (ikr??!!) و گفت هرچی به خودت سخت‌تر بگیری به بقیه هم سخت‌تر میگیری. چجوری کوتاه میاد از این چیزای اساسی ادم؟ چطور‌ میگذره از کسایی که بقیه رو مسخره میکنن و میگن lighten up؟ چطوری مثلا با کسی دوست میشی که به دوست دخترش خیانت میکنه؟ یا با کسی که طرفدار ترامپه؟ یا کسی که میدونی پشت سرت ازت بد میگه؟ چطور انرژی میذاری همه این ادمها رو توی زندگیت نگه‌داری؟ برای چی اصلا؟

پ.ن. دوست دارم ادعا کنم بیشتر خواهم نوشت ولی بعد از دو ماه قرنطینه این اولین پستمه. تا سال بعد :)))))

پ.پ.ن. آلبوم دوم این مرتیکه هم اومد و من هنوز ترک به ترک البوم اولشو برای ریحانه ننوشتم :)) اینقدر الان ولی از فاز س*س و دراگش بدم میاد که ایو

از واضح‌ترین‌ خاطرات کودکیم روز اول مدرسه‌ی جدید توی اهوازه وقتی ۸-۹ساله بودم، و با پوست روشن‌تر از بقیه و مامان بابای دکتر و از تهران اومده توی حیاط مدرسه میدویدم و بقیه دنبالم چون کی نمیخواد با دختر جدید مدرسه دوست باشه. دو ماه پیش وقتی دانشگاهم تموم‌ شد به این فکر‌ میکردم که چی شد من از اون “محبوبیت” به کسی رسیدم که با هیچ کدوم از هم‌دانشگاهی‌هاش نه تنها دوست نیست بلکه نصفشون‌ باهاش دشمنی غیرقابل توصیفی دارن.