افشای جزئیات Obligatory aual post

احساس میکنم سال نو قراره خیلی لحظه‌ی catharticی باشه، که به سال گذشته نگاه کنی و عبرت بگیری و جلو بری. ولی برای من فقط یه بغض‌ه. خیلی سال گهی بود برای هممون، بالاخره وقتی دنیا درگیر یه پندمیک باشه همینه. احساس میکنم هرچقد از نظر کاری سال هرچی جلو رفت برای من بهتر شد، از نظر شخصی کاملا برعکسش بود. سه تا هایلایت بزرگ گه دارم که راجع دوتاش نمیتونم واقعا حرف بزنم، یکیش خیلی شخصیه و یکی دیگه‌ش هم از واکنش بقیه میترسم (رایت؟! هو د فاک ام آی انی ‌مور). اما اخریش گوشیم بود که با دو سال عکس و خاطره دزدیده شد. از نظر مالی چس، ولی بعد از سه ماه هنوز بهش فکر میکنم بغض گلومو پر میکنه. نمیتونم بفهمم چرا اینقدر به عکس‌هام تعلق خاطر داشتم، چرا اینقدر داره اذیتم میکنه و نمیتونم ازش بگذرم. هروقت میرم جایی که ازش عکس یا فیلم بخصوص داشتم قلبم میاد دهنم و شبهایی که نمیتونم بخوابم سعی میکنم عکس‌‌ها رو به یاد بیارم تا خاطراتم از بین نرن. شاید چون سال سختی از نظر روحی بوده و اونا تنها لحظه‌های شادی بودن که پیدا کرده بودم اینقد اذیت میشم. 

چندین نفر توی یکی دو ماه گذشته بهم گفتن بنویس که درد نکشی، بنویس که روحتو خالی کنی و هردفه من یاد این وبلاگ خاک گرفته میافتم. نمیدونم اصلا چیزی ارزش نوشتن داره یا نه، کی میخونه؟ ولی شاید.

پ.ن. احساس میکنم بعد از صد سال بعضی کامنتها رو دیدم و دو نفر برام راه ارتباطی نوشتن که نمیتونم پیداشون کنم. یکی توی پست سه سال پیش که از ایران برمیگشتم برام شماره تلفن گذاشته که توی واتس اپ و تلگرام نیست، بیا بهم یکی دیگه بده. نفر بعدی هم توی From the Dining Table بهم آدرس اینستا داده که دیگه ولید نیست. من معذرت میخوام که اینا رو زودتر ندیدم و نتونستم باهاتون ارتباط برقرار کنم، ولی خیلی دوست دارم و لطفا باز بهم کمک کنین. قول میدم ایندفه زود زود چک کنم!

احساس میکنم سال نو قراره خیلی لحظه‌ی catharticی باشه، که به سال گذشته نگاه کنی و عبرت بگیری و جلو بری. ولی برای من فقط یه بغض‌ه. خیلی سال گهی بود برای هممون، بالاخره وقتی دنیا درگیر یه پندمیک باشه همینه. احساس میکنم هرچقد از نظر کاری سال هرچی جلو رفت برای من بهتر شد، از نظر شخصی کاملا برعکسش بود. سه تا هایلایت بزرگ گه دارم که راجع دوتاش نمیتونم واقعا حرف بزنم، یکیش خیلی شخصیه و یکی دیگه‌ش هم از واکنش بقیه میترسم (رایت؟! هو د فاک ام آی انی ‌مور). اما اخریش گوشیم بود که با دو سال عکس و خاطره دزدیده شد. از نظر مالی چس، ولی بعد از سه ماه هنوز بهش فکر میکنم بغض گلومو پر میکنه. نمیتونم بفهمم چرا اینقدر به عکس‌هام تعلق خاطر داشتم، چرا اینقدر داره اذیتم میکنه و نمیتونم ازش بگذرم. هروقت میرم جایی که ازش عکس یا فیلم بخصوص داشتم قلبم میاد دهنم و شبهایی که نمیتونم بخوابم سعی میکنم عکس‌‌ها رو به یاد بیارم تا خاطراتم از بین نرن. شاید چون سال سختی از نظر روحی بوده و اونا تنها لحظه‌های شادی بودن که پیدا کرده بودم اینقد اذیت میشم.