Him & I

امروز یادم افتاد من سه تا کنسرت رفتم توی سال گذشته که هیچ اثری ازشون توی این وب نیست؟! و وات د هل؟؟؟!!! یادمه وقتی کنسرت احسان خواجه امیری میرفتم و ده صفحه از تک تک آهنگ ها توضیح مینوشتم :)))

جولای گذشته که میشه تیر؟ قبل از اینکه بیام ایران رفته بودم تورنتو و شرایط جوری رقم خورده بود که چند روز هم مونترال باشم. بلیط کنسرت اد رو پنج ماه قبل خریده بودم و خیلی خر ذوق بودم چون این اولین کنسرت آرتیستی بود که خیلی دوستش داشتم! تا به امروز هنوز بیشترین پولیه که واسه بلیط یه کنسرت دادم، بس که خر ذوق بودم حقیقتا. مونترال رفتن و موندنم که اصلا داستانی جداست، ولی شب کنسرت قرار بود با اتوبوس برگردم تورنتو، و اینقدر روزهای قبلش دور شهر راه رفته بودم که تموم روز نشستم تو خونه و عصر به سمت سالن اجرا راه افتادم. سالن اجرا خیلی گدا بود، با اینکه اینهمه پول کنسرت داده بودی بازم پول میگرفت که کیفهای که بزرگ تر از حد مجازه رو بیرون نگه داره. خلاصه که تحویل دادم اسبابم رو و رفتم دیدم صندلیم کلن سه ردیف تا ته سالن فاصله داده. یعنی بلیط رو هم با پیش فروش فن-سرتیفاید ه تیکت مستر خریده بودم، ولی خب چه میشد کرد. نشستم و در انتظار، اوپنینگ اکت اد کسی نبود جز جیمز بلانت. من با خودم فکر کردم چقد باید خدا باشی که جیمز بلانت برات اوپن کنه! درهرصورت، چند تا آهنگ جدید و مقداری قدیمی خوند -1973 و یور بیوتیفول- که منو یاد سینا انداخت (که بعدا موجب شد برم دوباره پیداش کنم باهاش حرف بزنم) و سپسش همه استیج رو خالی کردن تا خدای گیتار اد فاکینگ شیرن بیاد روی صحنه. اگه بگم شبیه رویا بود دروغ نگفتم واقعا - تصور کن کسی که اینهمه ساله بهش گوش میدی رو روی استیج ببینی! با کسل آن د هیل شروع کرد و جیغ هایی بود که از من منتشر میشد :)))) برعکس بقیه خیلی ویدیو نگرفتم، فقط نیم دقیقه از آهنگهای بخصوص. بقیه وقتو داشتم باهاش بلند داد میزنم :)) یه دختر پسره بغل من نشسته بودن که مخصوصا موقعی که اد یه مش از دونت و نیو من خوند و من لیترالی داشتم باهاش رپ میکردم همچین به من نگاه میکردن که دود! عه خب! میخواستم بهشون بگم اگه همه آهنگها رو بلد نیستی اینجا چیکار میکنی اصلا :))))) خلاصه که اد کلا سالن رو منفجر کرد، همه بلند همه آهنگ ها رو باهاش میخوندن، خودش فقط با پدال لوپ ش و گیتارهایی که واسه هر آهنگ عوض میکرد اونهمه آهنگ رو اجرا کرد و واقعا افتخاری بود که ویرجینیتی کنسرتم رو با اد از دست دادم :دی هنوز بعضی روزها میرم ویدیوهاشو میبینم که مطمین شم اتفاق افتاده اینقدر که عالی بود.

دومین کنسرتی که رفتم ماه اکتبر - اخرهای مهر؟- بود، کینگز آو لیون. آلبوم والز پاییز سال قبل وقتی که من تازه نقل مکان کرده بودم جزو جلیقه های نجات من بودم و من فکر کردم خب تور والزه، مسلما آهنگهای اونو میخونن. یعنی داستانی بود رفتن من، شب کنسرت افتاده بود بین دو تا میدترم و اصلا راه نداشت میدترمها رو پیچوند یا کنسرت رو نرفت و شاید فکر میکنین خب کاری نداره یه کنسرت رفتن که، ولی نمیدونین که کنسرت توی شهر من نبود و من باید با کشتی میرفتم ونکوور و از محل کشتی ها دو ساعت تا مرکز شهر رفت و امده. با خودم گفتم حقیقتا مگه تا چندسال دیگه اینقدر روانی ام که ازین کارا بکنم؟ پس میکنم :)) نکته بعدی این بود که وقتی کنسرت تموم میشد دیگه کشتی ای نبود که بشه باهاش برگشت و من باید تا صبح صبر میکردم و خب در شرایط ایده آل شب یجا میخوابیدم ولی پول نداشتم که پنجاه دلار واسه یه تخت بدم در نتیجه گفتم چهار-پنج ساعت انتظاره نهایتن، توی یه رستوران ه بیست-چهار ساعته میمونم. بعد از میدترم اولم رفتم ونکوور و در بیخ زمان رسیدم به کنسرت. یه اپنینگ اکتی داشت که من یادم نیست کی بود :))) و بعد اومدن روی صحنه و خیلی همه چیز اوکی و کوول بود بجز این نکته که از آهنگهای قبلیشون خیلی بیشتر از آلبوم والز خوندن و من با اینکه بقیه آلبوم ها رو دارم اونقد فن بزرگی نیستم که همه آهنگ ها رو بدونم. چیزی که این کنسرت رو یونیک کرد این بود که کنار من یه دختر و دوستش نشسته بودن که دوست دختره صندلیش بالا بود ولی میخواست پیش این بشینه و سر این کلی خندیدیم که حالا یکی میاد میگه جای منه این (که اومد :)) ). این باعث شد شروع کنیم حرف زدن و اینکه من از فلانجا اومدم واسه کنسرت و جا ندارم شب بمونم و دختره الا و بلا که باید بیای روی مبل ما بخوابی. من خندیدم گفتم فدات چقد مهربونی و اینا، ولی این جدی جدی بعد کنسرت دست منو گرفت برد خونه دوستش که از قضا اون کسی باهاش کنسرت اومده بود هم اونجا میموند :)))) یه زیر زمین دو اتاقه که وسط هالش یه تشک بود و این دوستش اونجا بود و یه مبل کوچیک هم گوشه دیوار. ازونجا که آدم دندون اسبی که بهش هدیه میدن رو نمیشماره من از همه دست اندرکاران کلی بابت مهمون نوازیشون تشکر کردم، چهار ساعت خوابیدم و بعد زدم بیرون که به کشتی و میدترمم برسم. کریزی شت.

کنسرت اخیری که شخصا هنوز توی کفش هستم کنسرت هالزی بود یک ماه پیش. اونم توی ونکوور بود مسلما و من باید میرفتم و میومدم با فرق اینکه امتحان نداشتم ولی فردا صبحش باید میرفتم سر کار. این بار نه کسی که کنارم نشسته بود آدم جالبی بود، نه کلا جمعیتی که اومده بود جالب بود. شاید مشکل از منه البته؟ نمیدونم. درهرصورت، خیلی بد شروع شد. من هر کنسرت یه چیزی از مرچ میخرم، معمولا اونی که فقط ده دلاره :)) محض اینکه داشته باشم فقط. کنسرت هالزی ولی چیزی کمتر از سی دلار نداشت که اونم یه جفت جوراب گه بود :| حالا من توی وب سایتش دیده بودم یه چوکر با حروف هوپلس داره ولی توی کنسرت نداشت. خلاصه که یه تیشرت که نصفش بدلندز و نصفش هوپلس فانتین کینگدوم ه خریدم، ولی بدون رضایت. بعد اوپنینگش دی جی بود، کشمیر کت فک کنم؟ و تمام مدت من اینجوری بودم که وات د هل؟ کم کم داشتم کل داستان رو ریگرت میکردم که هالزی اومد. و خدای من. مغز من بود که پکید. بجز خودش فقط یه دنسر داشت و همه آهنگهایی که خوند رو من خیلی دوست داشتم. در یه مرحله ای حتی روی یه استیج اومد که وسط سالن بود و اینقدر نزدیک بود که من قلبم ایستاد رسما. خیلی جذاب، خیلی عالی، خیلی اشک دراور، آهنگهای خوبی هم از بدلندز خوند. آخرش هاریکین رو خوند و من داشتم عر میزدم دیگه. آلردی تتوی واندرس رو روی بازوم طراحی کردم. متاسفانه ولی تنها قسمت خوب کل داستان خود کنسرت بود، چون بعدش رفتم توی یه رستوران نشستم تمام شب اما اپلیکیشنی که باهاش اتوبوس ها رو میبینم یه جا فاک آپ کرد و من دو ساعت داشتم فریک آوت میشدم که ممکنه به کشتی اول صبح و نهایتا کار نرسم - که رسیدم ولی. یه سه سال از عمرم کم شد توی استرس اون دو سه ساعت! دو ساعت توی کشتی خوابیدم، با اینکه گویا خیلی باد میومد و یه مانور داده بودن که برین روی عرشه وایستید به یه دلیلی ولی من اینقدر خواب بودم که گفتم به درک، فوقش تو خواب میمیرم :))))

حالا فعلا در تلاشم برای کنسرت لرد پول جمع کنم. خلاصه که، از تنها شادی های زندگی من فعلا کنسرت رفتن به طور احمقانه بین کار و درس و بدون جای خواب ه. برای سلامت روانم دعا کنید.

دانلود آهنگ

برچسبها: halsey, kings of leon, ed sheeran