From the Dining Table

با اینکه قبل از اومدن خیلی غر میزدم که نمیخوام بیام، خوشحالم که اومدم. اومدم که دل مامان بابامو حداقل آروم کنم. اومدم که بشینم پای حرفاشون، حرص بخورم، و سعی کنم ببخشمون. قبل از اومدن خاله میگفت تو با مامانت مشکل داری چون اشتباهاتش رو میبینی، توی خودت هم، و ناراحتیت از خودت رو توی اون نشون میدی. و من با اینکه اینو میدونستم سعی کردم این دانش بالقوه رو بالفعل کنم، و ببخشم همه رو بخاطر شباهتهاشون به من. ببخشمشون که چیزهایی رو نشون میدن که من دارم و از داشتنشون بیذارم. خودمو ببخشم، و سعی کنم بهتر باشم. بخشنده تر باشم. با خودم.

هنوزم که اینجا نشستم، مثل هفته اول، احساس میکنم هیچوقت از اینجا نرفتم. احساس میکنم دقیقا همینجا بودم و همینجا موندم و این یه سال یللی تللی کردم. انگار نه انگار که اولین قدمهای واقعی زندگی خودم رو دورترین نقطه ای که میتونستم برداشتم. انگار نه انگارِ همه خوابها، مریضی ها، دلتنگی ها و گریه ها. انگار نه انگار همه هشت ساعت تو روز کار کردنا و برای انگار-اولین-بار درس خوندن ها. انگار نه انگار همه خونه عوض کردنها و همه آدمهایی که ناامیدم کردن. انگار همش هیچ بوده. فقط منم؟ یا تقصیر این مغز بی مصرف انسانه که این چیزای مهم رو بعد از یه مدت عادی میکنه و آدم یادش میره؟ یادش میره چقدر خوشحال بوده؟ یادش میره چقدر ناراحت بوده؟ یادش میره اون لحظات پر از درد و پر از آرامش رو؟

یکم میخوام نرم. میخوام بشینم کنار مامانم فیلمای اشغال ببینم و اهنگهای اشغال گوش بدم، با اینکه سر سومی دیگه اعصابم خورد میشه و میگم عوضش کنم. میخوام بذارم بابام سخنرانی کنه و من فقط به تایید سر تکون بدم، فقط واسه اینکه بدونه یکی هست که به حرفاش گوش کنه. میخوام اینقدر رو نرو داداشم راه برم که عصبانی شه و بره در اتاقشو محکم ببنده. میخوام حرص بخورم از دست شایسته و بگم کاش میتونستم یکاری کنم برای هما. میخوام بیدار نشم شبا از یه خواب بد و بگم این چه گهی بود خوردم، دارم الان چه غلطی میکنم دقیقا. ولی در عین حال دلمم نمیخواد توی همین تخت بیدار شم چهار سال دیگه و بگم چرا حداقل تلاش نکردم. آخرش که باید بشه. آخرش که من باید برم و دلتنگی دیر یا زود میاد، چرا من تلاشمو نکنم و شاید توی این راه به کسایی که دوسشون دارم کمکی نکنم؟ چرا مامان بابامو نیارم اونور؟ چرا کسی نباشم که داداشم اگه همت کرد دستشو نگیره؟ چرا بهتر نباشم؟ همه چیز یه قیمتی داره و امیدوارم آینده ای که قراره بیاد به اینی که الان هست بیارزه.

داشتم به داداشم میگفتم همه ما لیاقت اینو داریم که خوشحال و در آرامش زندگی کنیم؛ مهم نیست چقدر از خودمون و زندگیمون بدمون میاد. حداقل کاری که میتونیم بکنیم اینه که تلاش کنیم و این فرصت رو به خودمون بدیم که به آرزوهامون برسیم.

دانلود آهنگ