زنده؟ چک.

من زنده ام. ولی به بلاگفا میاد مرده باشه. چه گهی بود خورده بود اخه، همه رو ناامید کرد. من از همه بدتر. تا وقتی لاگ این نکرده بودم دلم تنگ نشده بود، الان ولی انگشتام وز وز میکنه واسه نوشتن. چقد اتفاق افتاده تو این مدت. واسه شماها چطور؟ کی هنوز وقتی بیکار میشه میاد ببینه اینجا چه خبره؟ (و ناامید میشه میره دیگه برنمیگرده؟ :))) )

طبق عادت سه تابستون گذشته باز آفتاب اومد و باز من روانی شدم. اینقدر این پسره به خودش گفت انگزایتی دار و افسرده که من احساس میکنم فیک میکنم وقتی سعی میکنم روی احساساتم اسم بذارم. یارو حاضر نیست بار زندگی رو متحمل شه میگه من انگزایتی دارم، بعد من اینجا خونه به دوش، کار به کار، آدم به آدم، بدم میاد بگم باز افسرده شدم. نمیدونم تربیت من بوده که نمیذاره کوتاه بیام و کمک بخوام، یا اینا اینقد لوسن که تا تکی به توکی میگن آه! من انگزایتی دارم! من افسرده شدم! تاحالا اینقد دوگانه زندگی نکرده بودم؛ چیزی که بقیه میبینن و چیزی که هست. دوس ندارم ناله کنم واقعن. دوس دارم برگردم به چیزای مفید نوشتن. حتی اگه تجربه های اینجامه اینقد غر نباشه، آموزنده باشه. و احساس میکنم در جست و جوی خود واقعیم دیگه وقتشه با اسم خودم بنویسم.

اعلام وجود کنین. کی هست؟ کی نیست؟ زندگی چطوره؟ کی میخواد چی بدونه؟ چی بگه؟ چی بشنوه؟